Verlies voelt alsof er een stukje uit jouw puzzel wordt gehaald. Alsof er een hoekje afbreekt dat niet meer te repareren valt. Jouw stukje kapot en beschadigd. Veranderd. En dan?
Na het verlies probeer je jezelf weer te laten passen in het leven om je heen.
Je schuift.
Je schurkt.
Je zoekt.
Je probeert je weer te laten zakken in het gewone leven.
Maar hoe je ook draait,
schuift,
schurkt,
zoekt,
het past niet meer helemaal zoals eerst.
Er ontbreekt een hoekje dat niet meer te repareren valt. En daardoor is alles veranderd.
Voor de puzzel om je heen lijkt er soms weinig veranderd. De andere stukjes liggen nog comfortabel.
Voor hen past alles nog net als voorheen.
En dus begrijpen ze niet waarom jij niet gewoon weer mee kunt doen. Waarom het niet 'gewoon' weer kan worden zoals het was.
Het verlies heeft iets uit jóuw puzzelstukje gehaald. Niet uit dat van hen.
Dus terwijl jij worstelt met dat ongemak,
met het gemis dat voelbaar blijft,
gaan anderen verder.
Sommige stukjes haken af omdat ze jouw ontbrekende stukje niet begrijpen.
Sommige stukjes besluiten dat jouw hoekje gerepareerd moet worden, de kreukels gladgestreken, zodat je weer past. Zo niet, haken ze af.
Sommige stukjes haken af omdat ze het benauwd krijgen van ontbrekende, beschadigde stukjes.
En anderen zien het, voelen het, én voelen zich ongemakkelijk. Ze kiezen ervoor om wat verder weg te gaan liggen.
En toch…
Soms zijn er ook stukjes die blijven.
De gouden stukjes.
Zij proberen jouw ontbrekende hoekje niet te vullen.
Strijken je kreukels niet glad.
Poetsen niets weg.
Zij laten het er zijn.
Accepteren dat jij veranderd bent.
Dat het nu anders voelt.
Dat zoeken erbij hoort en iets is dat je samen doet.
Samen ontdek je dat het mét gat en kreukels ook past.
Juist daardoor komt ook het oude weer tevoorschijn.
Omdat het naast elkaar mag bestaan.
Omdat dat wat ooit was er nog is,
en wat verloren ging óók.
Je bent niet kapot.
Je bent niet incompleet.
Je bent volledig,
met dat gat in het midden.
En rouw leert je langzaam
dat ook dát een vorm van heel zijn is.
Koester de gouden stukjes die dat met jou aanvaarden 💚
Schrijf een metafoor die past bij jouw rouw
Bovenstaande metafoor rolde eruit tijdens een schrijfopdracht uit Schrijf je Rouw (ja, ik schrijf na al die jaren zelf nog altijd mee!).
Het schrijven van een metafoor kan een heel fijn hulpmiddel zijn om aan de buitenwereld duidelijk te maken hoe rouw, hoe leven na verlies, voelt. Het is een mooie manier om zelf met andere ogen naar je verhaal te kijken, en het helpt de mensen om je heen vaak ook om jouw rouw beter te begrijpen. Een beeld zegt soms zoveel meer dan woorden. En in dit geval spreekt het beeld dus door de woorden ;-)
Zelf ook al schrijvend aan de slag met rouw? Dat kan met hulp van Schrijf je Rouw!
Reactie plaatsen
Reacties