Ontdekken of schrijven bij je past? Probeer de minicursus!

"Als je ooit kinderen wilt, moet je nu stoppen met de pil"

Tekst: Arianne Wennekes
Fotografie: Mooiste Momenten Fotografie - Jasmijn Hooijmaaijers

Ieder mens heeft een verhaal. Puur Verhaal vertaalt deze verhalen in woord en beeld. Het delen van deze verhalen maakt ons kwetsbaar, en des te meer mens. Om te laten zien wat wij met Puur Verhaal voor jou kunnen betekenen, delen wij ook ons verhaal. Vandaag het verhaal van Emily, (geboorte)fotografe en wensmoeder. Emily is gefotografeerd door haar collega Jasmijn Hooijmaaijers van Mooiste Momenten Fotografie.

De pijn in mijn buik is intens. Zo intens dat een opname in het ziekenhuis noodzakelijk is. Onderzoeken volgen. Het blijkt endometriose*  in een ernstige vorm. “Als je ooit kinderen wil, moet je nu stoppen met de pil, anders is de kans klein dat je nog zwanger raakt.” De woorden van de arts liegen er niet om. Ik ben achttien en sta voor een grote beslissing.

Met mijn vriend ga ik naar huis. We laten de boodschap indalen. We zijn nog zo jong, wat vinden we hiervan? We zijn al vijf jaar samen, maar willen we deze stap al wel zetten? We besluiten dat ik stop met de pil. We zien het wel. De tijd verstrijkt. Ik raak niet zwanger. De pijn in mijn buik blijft. Soms zo heftig dat nieuwe opnames nodig zijn.

In januari 2018 word ik geopereerd vanwege de endometriose. “Wanneer we te veel endometriose vinden, is er een kans dat we de baarmoeder en eierstokken moeten verwijderen.” Ik ben 21 en zwanger raken is in de afgelopen jaren niet gelukt. Deze operatie kan er zomaar voor zorgen dat mijn toekomst ineens duidelijk is: geen kinderen. De operatie is noodzakelijk. De artsen proberen het aangedane weefsel zo goed mogelijk schoon te maken en de plekken te verwijderen. Tot onze grote opluchting blijven mijn baarmoeder en eierstokken intact en veilig op hun plaats.

Vruchtbaarheidsbehandelingen

De operatie geeft me een deel van mijn leven terug. Een halfjaar leef ik pijnvrij. Dan volgt een nieuwe spoedopname in het ziekenhuis, de pijnklachten zijn in volle hevigheid terug. Op de echo blijkt de endometriose gegroeid. Een spontane zwangerschap zit er hoogstwaarschijnlijk niet in, vruchtbaarheidsbehandelingen zijn nodig. In oktober 2018 gaan we voor onze eerste IUI*. Na deze eerste poging ben ik 3 dagen overtijd. Zal het? Zal deze poging direct slagen? We doen een zwangerschapstest. Negatief. Niet zwanger. Maar ook niet ongesteld. De hoop blijft. Ondertussen word ik gebeld om een bevalling te fotograferen. En terwijl ik de oerkracht van deze vrouw fotografeer, met de hoop in mijn hart om zelf op een dag op deze manier een kindje op de wereld te zetten, is het leven onwijs wreed. Nu deze vrouw haar kindje met een laatste perswee naar buiten duwt, voel ik ineens het bloed stromen. Ik ben niet zwanger. Bij het huilen van het kindje stromen de tranen over mijn wangen. Zullen wij dit prachtige wonder van het leven ooit zelf meemaken?

“Terwijl zij haar kindje met een laatste perswee naar buiten duwt,
voel ik ineens het bloed stromen. Het leven is soms zo wreed…”

Een tweede IUI heeft ook geen resultaat. Wanneer ik in december kom voor IUI drie blijk ik grote cystes op mijn eierstokken te hebben. De IUI gaat niet door. De eerste twee maanden denk ik nog: het hoeft ook niet in één keer te lukken. Maar nu er cystes zitten ben ik zo teleurgesteld. Alles is klaar om weer een poging te doen. Mijn agenda is leeg, alle spullen zijn in huis om de IUI door te laten gaan en nu stopt het ineens. Een dag lang huil ik. Teleurstelling, verdriet en een vleugje angst voor de toekomst stromen door mijn lijf.

Onze liefde is onze kracht

De wens om moeder te worden houdt me staande. Maar nog belangrijker dan dat: mijn lieve partner houdt me staande. In het allereerste begin, toen we hoorden dat kinderen niet vanzelfsprekend zouden zijn, was er de angst om mijn partner kwijt te raken. Door mij zou hij misschien nooit vader worden. Ik zou hem mogelijk nooit een kindje kunnen geven. Ik voelde me toch wat mislukt als vrouw, als partner. Maar daar was mijn lieve partner. “Lieve Em, ook zonder kinderen worden wij samen hartstikke gelukkig.” Dat houdt ons sterk en positief. We strijden voor een vervulling van onze kinderwens, maar mocht het nooit… Ook dan blijven we samen. Zijn bevestiging dat ik niet faal als ik geen kinderen kan krijgen, geeft me kracht. We proberen het, ook al hebben we het inmiddels een beetje opgegeven. En als ons huis stil blijft, dan nog hebben we elkaar. Ook dan zullen we onze liefde vieren, ook dan zullen we samen gelukkig zijn.

De endometriose neemt toe

2019 start met een nieuwe IUI. Na de vorige teleurstelling gaan we vol goede hoop opnieuw naar het ziekenhuis. Het ziekenhuis laat ons vrij in de planning. Als wij een maand over willen slaan, krijgen we alle ruimte. Maar we weten ook dat de tijd dringt. Dus vol goede moed beginnen we aan onze vierde maand in het teken van IUI. Het traject start met een echo. Op de echo blijkt de endometriose nog extremer dan voorheen. IUI heeft geen effect. We stoppen direct. De volgende stap is IVF*. Diezelfde dag nog ga ik naar huis met overgangsmedicatie. Mijn cyclus wordt stilgelegd om over enkele maanden te kunnen starten met IVF. Vol emoties gaan we naar huis. Terwijl ik dacht dat ik zou starten met hormonen voor de IUI, ga ik naar huis met hormonen om de overgang te starten. Toch zien we hoop, een lichtpuntje in de toekomst. De IVF-behandeling kan alsnog ons zo gewenste kindje bij ons brengen. Maar hoeveel pogingen hebben we nog? Hoelang accepteert mijn lichaam dit nog? De angst dat het nooit lukt is reëel.

"Ik dacht dat ik zou starten met hormonen voor de IUI,
maar ga naar huis met hormonen om de overgang te starten."

De tegenstrijdigheid van het leven

Drie maanden lang spuit ik hormonen om mijn cyclus stil te leggen. Ik kom 20 kilo aan en ben bij vlagen een heuse Cruella de Vil. Ik ben kortaf, onredelijk en regelmatig echt een kreng. Ondertussen maak ik nog steeds geboorte- en newbornshoots. De aanstaande ouders stel ik op de hoogte van ons fertiliteitstraject*, ik kan niet fotograferen zonder emoties. Tegenstrijdig, maar realiteit. Ik geniet ook ontzettend van de shoots. Iedere bevalling is prachtig. De liefde tussen twee mensen, de intimiteit bij een badbevalling, de oerkracht van de vrouw, de ontmoeting tussen ouders en hun kindje: ik geniet bij iedere geboorte. Maar iedere geboorte brengt ook ontlading en tranen mee. Door de hormonen, maar ook door de vraag of ik zelf ooit kennis zal maken met die enorme oerkracht van mijn lijf. Mag ik ooit ons kindje aanpakken? De aanstaande ouders reageren ontzettend lief. Ook bij hen zijn regelmatig tranen, omdat zij mij dit bijzondere moment ook gunnen.

Familie en nabije vrienden weten in welk traject we zitten. Het is fijn dat ze mee kunnen leven. De nodige afspraken en ziekenhuisbezoeken beïnvloeden mijn werk. Het is vervelend tegenover mijn werkgever, tegenover mijn klanten. Ik cijfer mezelf vaak weg. Mijn werk en mijn klanten zijn belangrijker. Mijn leidinggevende is op de hoogte en heel begripvol, dat helpt om het werken naast de ziekenhuisbezoeken vol te houden. De klanten die ik fotografeer stuur ik een berichtje dat vanwege gezondheidsredenen een afspraak geannuleerd kan worden. Ik wil hen echter niet teleurstellen en wil mijn afspraken nakomen, dus ga ik ver over mijn grenzen heen. Nu we binnenkort starten met de eerste IVF, besluit ik volledige rust te nemen. De hele maand mei neem ik vrij.

Eind april 2019 starten we met de eerste IVF-poging. Elke dag zet ik 2 spuiten in mijn lijf, elke 2 tot 3 dagen breng ik een bezoek aan het ziekenhuis voor een echo. De wens voor een kindje bepaalt voor een deel mijn leven. In mei 2019 oogsten we succes. Er zijn voldoende eitjes gegroeid en er kan een terugplaatsing plaatsvinden. We leven tussen hoop en vrees. Eind mei stroomt de opluchting door mijn lijf.

Ik ben zwanger!

Eindelijk… Eindelijk ben ik zwanger! Ik wil het van de daken schreeuwen en tegelijk wil ik dat dit geheim nog even ons geheim blijft. Een heel aantal mensen weet van deze IVF-poging en onze eerdere IUI-pogingen. De eerste maand vroegen mensen of het raak was. Dat vonden we niet prettig. “Wij houden jullie wel op de hoogte. Het kan zijn dat wij er nog niet klaar voor zijn om ons verdriet of onze blijdschap met jullie te delen. Jullie horen het vanzelf.” We willen nog een klein beetje ‘gewoon’ in deze hele medische molen. Nu komen er geen vragen. We genieten eerst samen van dit hele grote, kleine wonder in mijn buik.

 

“Het myoom in je baarmoeder groeit.” Bij de eerste termijnecho is al duidelijk dat er in mijn baarmoeder meer groeit dan alleen een kindje. Het myoom, een vleesboom, zit er al langer, maar was slechts 2 centimeter groot. Door de hormonen is het gaan groeien. “Dit kan gevolgen hebben voor de geboorte.” Ik haal mijn schouders op. Geen probleem. Ik ben vooral heel blij met mijn kleintje en de bevalling is nog ver weg.

"Blijf zitten kleintje"

Rond de vijftien weken zwangerschap krijg ik hevige buikpijn. Een ziekenhuisopname wijst uit dat ons kleintje tegen het myoom schopt, dat vervolgens mijn nieren afknelt en zo pijn veroorzaakt. Het besef dat deze zwangerschap niet helemaal volgens de norm verloopt, dringt maar langzaam door. Op de twintigwekenecho ziet alles er goed uit, ons kindje lijkt gezond en groeit goed. Het myoom groeit ook.

Een week later lig ik met een heftige buikgriep op bed. Mijn lichaam droogt uit. Een nieuwe ziekenhuisopname volgt. Het maakt mij niet uit, voor deze zwangerschap heb ik alles over, ik blijf doorgaan voor dat kleintje in mijn buik. Pijn en opnames neem ik voor lief. Wel voel ik angst voor mijn kleintje. Tijdens mijn opnames, bij de twintigwekenecho. Als vrijwillige fotografe voor Stichting Still maak ik reportages van kindjes die te vroeg in de zwangerschap ter wereld komen en overlijden. Prachtig werk, maar tijdens mijn opnames en echo’s voel ik de angst. Als ons kindje nu ter wereld komt, kunnen de artsen niets betekenen voor ons kindje. “Blijf zitten liefje, houd vol en groei groot” fluister ik mijn kleintje toe.

Ik haat mijn lijf

Bijna 30 weken zwanger. Na het hele fertiliteitscircus was ik vooral blij en dankbaar met mijn zwangerschap. Niets is zo mooi en waardevol als zwanger zijn. Maar opnieuw bevestigt mijn lichaam dat zij doet wat ze wil. De artsen zijn duidelijk: natuurlijk bevallen zit er niet in. Teleurstelling en verdriet vechten om voorrang. Ik schaam me. Ik moet toch dankbaar zijn? Ik bén zwanger, ik krijg een kind. Maar alle teleurstellingen vechten zich een weg naar buiten. Ik breek. Natuurlijk zwanger raken lukte niet, mijn zwangerschap is door het myoom medischer dan gewild en nu kan ik ook niet meer ‘gewoon’ bevallen. Het voelt als falen. Ik haat dat stomme myoom in mijn buik! Ik baal van mijn lijf! Een slechte ontsluiting, blokkering bij uitdrijving, het niet samentrekken van de baarmoeder, kans op heftig bloedverlies en een spoedoperatie… Ik begrijp dat het niet kan. Er valt niets meer te kiezen. Maar voor mijn gevoel glipt er steeds meer door mijn vingers.

"Eerst kan ik niet zwanger raken, nu kan ik niet eens normaal bevallen.
Er glipt steeds meer door mijn vingers."

Het maakt me verdrietig. Zoveel vrouwen fotografeerde ik in hun kracht. Ik wil diezelfde weeën opvangen, diezelfde pijn voelen, diezelfde oerkracht ontdekken. In gedachten gleed mijn kindje al zo vaak bij een prachtige, intieme badbevalling de wereld in. En ach, bevallen op een bed zou ook prima zijn. Maar nu… Nu prikken we een datum. Op een dag melden we ons bij het ziekenhuis, word ik naar een operatiekamer gereden en houd ik binnen een paar minuten ons kleintje vast. Niet die weeën, niet die oerkracht, niet die bevalling die ik zo vaak mocht vastleggen. Voor mij een operatietafel, een doek voor me, lampen op mijn buik. Vol verlangen naar ons kleintje, maar met een steek van teleurstelling. Mijn lichaam laat me in de steek… Het voelt niet natuurlijk. Ik, de geboortefotograaf, wil het zo graag zelf doen.

Achtbaan van emoties

Nu ben ik 32 weken zwanger. Ik heb me neergelegd bij het feit dat ik niet op natuurlijke wijze kan bevallen. Het is ook niet het belangrijkste. Als we straks dat kleintje maar veilig in onze armen hebben. Maar dan blijkt bij de controle dat het myoom verrassend genoeg langzaam vergruist. "We kunnen je geen garanties geven, maar hiermee ontstaat een kleine kans op een natuurlijke bevalling." Wauw. Nieuwe hoop. Wat is deze zwangerschap een achtbaan van emoties.

Niemand weet hoe het zal gaan, maar hoe dan ook is er straks die hand. De hand van mijn vriend, die me vasthoudt. Die samen met mij uitkijkt naar ons kleintje. Met een mengeling van liefde, nieuwsgierigheid en angst voor het onbekende.

 

Ik voel me dankbaar en soms teleurgesteld.

Ik voel me verdrietig en blij.

Ik voel me trots, gezegend en ontzettend dankbaar voor dit prachtige wonder.

De verhalen die wij optekenen zijn ervaringsverhalen, geschreven vanuit de persoon die ons het verhaal vertelt.
Wij vragen de lezers om respectvol met deze verhalen om te gaan en met respect te reageren.
Op tekst en foto's rusten auteursrechten. Het is niet toegestaan deze te delen zonder vermelding van Puur Verhaal als rechthebbende.

Verklarende woordenlijst

In de tekst komen diverse afkortingen en medische termen voor. Hier vind je de betekenis.

Endometriose: ziekte waarbij weefsel dat lijkt op baarmoederslijmvlies buiten de baarmoederholte voorkomt. Dit kan ernstige pijnklachten veroorzaken en gevolgen hebben voor de vruchtbaarheid.

IUI: intra-uteriene inseminatie. Het zaad wordt vlak voor de eisprong hoog in de baarmoeder gebracht.

IVF: in vitro fertilisatie, bevruchting in glas. Bevruchting vindt buiten het lichaam plaats en het embryo wordt daarna teruggeplaatst.
*fertiliteit:vruchtbaarheid

Meer informatie over verminderde vruchtbaarheid en fertiliteitsbehandelingen vind je op de website van Freya.